Tussendoor: Porridge

Ok, dit is niet echt een recept, meer een ontbijtsuggestie. Ik was, zoals wel vaker op zondagochtend, kookprogramma's aan het kijken en zapte langs een programma van Hugh Fearnley-Whittingstall (River Cottage Everyday) over ontbijt. Hij is een erg goede kok - met een nadruk op 'ouderwets' eten -, maar laat vooral weer eens zien hoe de Engelsen hun klassesysteem overal, zo ook in eetland doorzetten.

Hoe ze het toch steeds presteren om hun meest beroemde kookpersonaliteiten vrijwel exclusief te recruteren uit upper middle class witte mensen verbaast me enorm: Rick Stein (Oxford Engels graduate met beroemde professor broer), Nigella Lawson (ook Oxford Engels, dochter van Minister van Financiën onder Thatcher, vrouw van reclame- en kunstgrootheid Saatchi), Valentine Warner (zoon ambassadeur in Japan), Sophie Dahl (nuff said). Natuurlijk zijn de 'echte' koks (Gordon Ramsay, Marcus Wareing, Richard Corrigan en zelfs Jamie Oliver) van 'normalere' huize, maar het lijkt erop dat de Engelsen toch in de regel liever van OSM types leren hun eitje te koken. Zou je een hele sociologische studie aan kunnen wijden: "The persistence of class culture in Britain, an empirical investigation into snobism and the phenomenon of the celebrity chef" o.i.d. Maar goed, een voorbeeld is wel genoeg: Hugh - Eton, Oxford en nu boer/televisiepersoonlijkheid in Devon.

In ieder geval, in enigszins luie bui zette ik me aan het maken van zijn recept voor havermoutpap. Wellicht zult u: "Bleugh" zeggen. Het is ook niet iets dat ik - ondanks Hugh's aanprijzingen - elke dag zou eten, maar op een regenachtige zondag tussen bed en Buitenhof is het lang niet slecht. Extreem gezond, eenvoudig, cholesterolverlagend - so I've been told...

Porridge (havermoutpap)

Ingrediënten

(1 hongerige persoon)

- 200 ml havermout (dus niet brinta, cruesli, maar gewoon haver, als voor een paard)

- 250 ml water

- 250 ml volle melk

- goede snuf zout

- honing/stroop

Bereiding

Voeg de havermout, water, melk en zout toe aan een steelpan. Roer even en laat 10 minuten staan, voordat je het opzet. Laat dan aan de kook komen en roer voor een minuut of vijf op middelhoog vuur tot de pap dik is.... Dat was het al, giet op een bord en voeg je gekozen zoetigheden toe, zoals honing, stroop, maar ook banaan of rozijnen enz. Echt een hap om een Empire mee te veroveren. Gekke jongens die Britten...

Saus

Er is te weinig aandacht voor saus tegenwoordig. Dat meen ik serieus. Het voortschrijden van de Mediterrane keuken het afgelopen decennium - hoe heerlijk ook - heeft sauzen doen vervangen door een scheutje extra vergine olijfolie hier en een kneep citroen daar. Mayonaise mag nog wel, en niemand heeft wat tegen de kleine jus'tjes (stukje vlees bakken, flinke scheut witte wijn/marsala/madeira erin, bodem schrapen, inkoken, klontje boter, gardetje erdoor), maar de klassiekers van de Franse keuken blijven als te vet buiten het repertoire van de thuisko(o)kboeken.

Dat is jammer, want met een goed bereide saus kan je het eenvoudigste stukje vis of vlees tot iets moois omtoveren. Verheffing van het volk, noem ik het maar. "It's all about the sauce!" zoals de briljante parodie Posh Nosh het zegt.

Hierbij twee (licht aangepaste klassiekers): hollandaise en noilly prat met room.

Hollandaisesaus

Ingrediënten
(4 personen)

- 2 eidooiers
- 1 groot glas witte wijn
- 1 grote sjalot, fijngehakt
- 1 theelepel sherry/witte wijnazijn
- 125g roomboter
- versgemalen peper en zeezout
- evt. kneepje citroensap en scheut slagroom




Bereiding

Deze saus is heerlijk en past bij vrijwel alle soorten 'wit' vlees (kipfilet, kalfsvlees) en vis. Het vereist wel wat techniek, maar dat is een kwestie van oefening.

Plaats de witte wijn samen met de sjalot en een paar draaien peper in een steelpannetje. Zet op een middelhoog vuur en laat inkoken tot een derde. Zeef het vocht in een kommetje en wacht even tot het pannetje weer wat is afgekoeld. Doe je dat niet dan scheidt de eidooier snel. Doe de eidooiers samen met het vocht weer in het pannetje en klop snel door elkaar met een garde.

Nu komt de techniek, waardoor deze eiersauzen altijd de reputatie hebben moeilijk dat ze moeilijk zijn. Het doel is om de dooiers de saus te laten indikken tot een mooie consistentie, zonder dat ze scheiden en je roerei hebt. Dus weer op een middelhoog vuur en flink kloppen met die garde tot de saus vrijwel verdubbeld is in volume en de achterkant van een lepel bedekt. Mijn trucje is om de pan af en toe van het vuur te halen als de saus te warm dreigt te worden. Voeg dan langzaam de boter in blokjes toe tot het allemaal opgenomen is en mooi geel. Dan op smaak brengen met wat zout en evt. nog wat peper en citroensap. Houd au bain marie warm - als hij afkoelt wordt hij weer klonterig. Nu kan je nog evt. wat slagroom toevoegen om de saus wat te stabiliseren. Done.

Heerlijk bij een in ruime boter gebakken stukje kipfilet.


Noilly Prat en room

Ingrediënten
(4 personen)

- groot wijnglas noilly prat, martini extra dry of andere droge vermouth
- 1/2 liter visbouillon
- 250 ml slagroom
- 50 g roomboter
- 2 eetlepels fijngehakte dragon
- versgemalen peper en zeezout
- kneep citroensap

Bereiding

Dit is mijn favoriete saus bij witte vis als tong, schol, schelvis of kabeljauw. Extreem simpel te maken ook en minder 'riskant' dan hollandaise. De vermouth geeft het die typische geur van een goed bereide visgerecht.

Het is eigenlijk een basissaus. Als je de visbouillon door kippenbouillon vervangt en de vermouth door bijvoorbeeld witte wijn of marsala heb je ook een uitstekende saus voor varken of kip.

Doe de vermouth in een steelpan en laat inkoken tot een derde weer. Voeg de bouillon toe en laat inkoken tot ong. 100 ml. Je hebt dan een intens geconcentreerd vocht. Voeg de slagroom toe en verwarm tot bij het kookpunt, terwijl je goed met een garde klopt. Laat evt. weer inkoken tot de juiste dikte (achterkant lepel weer). Peper en zout naar smaak toevoegen samen met de boter en citroensap. Dragon toevoegen net voor opdienen en klaar.

P.S. Varieer op de hollandaise door de helft van de boter te vervangen door extra vergine olijfolie. Krijg je een fruitigere saus.

De noilly prat saus hierboven is bruinig, terwijl hij eigenlijk ivoorwit moet zijn. Dat komt door een gelukkig ongeluk. Ik had de saus wat te lang laten inkoken met de room, waardoor de suikers in de saus beetje karameliseerden. Gaf een wat diepere, vlezigere smaak. Probeer 't eens.




- Posted using BlogPress from my iPad

Stedelijke taferelen

Het Stedelijk Museum is weer open,althans tijdelijk. In het oude, helaas nog niet met Badkuip uitgebreide gebouw is men weer welkom om de sfeer te proeven van deze tempel van de moderne kunst. Ik was niet teleurgesteld. Dat kan er wat mee te maken hebben dat ik het pand na de lunch betrad. Na wat fromage de tête, terrine de campagne, boudin blanc met linzen, paar glazen Picpoul en koude Beaujolais begroet ik de wereld doorgaans wat vrolijker... Maar toch, ook inhoudelijk viel het niet tegen. De ruimte doet veel denken aan de Saatchi Gallery in Londen. Het biedt hetzelfde schouwspel van een oud gebouw dat door wat zorgvuldig wit geverfde muren en bleekhouten vloeren omgevormd is tot een serene ruimte. Ook hier vroeg ik me weer af waarom het ideaal van een modern kunstmuseum samen lijkt te vallen met dat van de Ikea-catalogus, maar dat terzijde.

Wat je als eerste opvalt is dat nog zoveel kamers leeg staan. Rij na rij koele witte kamers begroeten de bezoeker. Toch vreemd voor een museum dat nu al tien jaar dicht is met als excuus ruimtegebrek. Maar dat is flauw, want het voegde wel toe aan de 'experience'. Ik kreeg in deze verlaten omgeving meteen zin om heel hard te gaan rennen à la Bande à part / The Dreamers. Wellicht was ook dit een bijwerking van de plezierige lunch. In ieder geval, ik heb me ingehouden.

De werken zelf bieden een boeiende verscheidenheid aan media. Van vrij klassieke schilderijen (denk semi-psychedelische slakkenhuisachtige vormen in groen en rood) gaat het vloeiend over in beeldhouwkunst (lees een opengeslagen flatbed scanner waaruit een boom naar boven groeit - ik neem aan een meditatie op de kopieerbaarheid van levende wezens door de voortschrijdende techniek of een soortgelijke My First Philosophy boodschap).

Het leukst vond ik echter twee conceptuele kunstwerken. Als je de monumentale trap oploopt - denk aan de Louvretrap die eindigt in het beeld van de Gevleugelde Overwinning (zie weer Bande à part) - hoor je de stemmen van een man en vrouw die om de beurt, monotoon, een jaartal voorlezen: "One-hundred-and-twenty-three-thousand forty-TWO - pauze - A.D.; (idem, mannenstem nu) forty-THREE A.D."). Het is een Rivella-achtige ervaring.

Vlak hiernaast een groot vertrek bedekt met evenwichtig verdeelde markerpen. Een eenvoudig concept. De lengte van de bezoekers wordt gemeten en hun namen worden ter hoogte van de kruin met datum opgetekend. Het resultaat is een Melkwegachtige zwarte band die de zaal als het ware een kader geeft. Mijn naïviteit was ook weer on display toen ik het meisje met de markerpen complimenteerde met haar artistieke visie... Kennelijk zijn blonde dreadlocks en een open blik niet de kenmerken van een kunstenares maar van een tweedejaars museologie-stagiaire.

Al met al een erg plezierige ervaring. Met enthousiasme en benieuwdheid naar de definitieve heropening verliet ik het gebouw aan de Van Baerlestraat. Ik raad u aan het te bezoeken!

Nu moet ik een erg stroeve bocht maken om dit verhaal richting eten te sturen. Gaat niet lukken. De dag erop, verveeld door THE SPEECH, kreeg ik een immense zin in gerookte vis voor ontbijt, as you do. Dus.

Risotto met gerookte makreel

Ingrediënten

(1 grote eter)

- 2 handjes vol risottorijst

- 1 stronk bleekselderij, fijngehakt

- 1 sjalotje, fijngehakt

- 500 ml kippenbouillon (met daarin plukje tijm en laurierblad als je het hebt)

- glas witte wijn

- 1/2 gerookte makreel, in 'flakes' getrokken met de handen

- 3 theelepels paprikapoeder

- 1 eetlepel crème fraîche

- 2 eetlepel gehakte peterselie

- klont boter

- extra vergine olijfolie

- peper en zout

Bereiding

Ik heb al eerder een risottorecept gegeven en verwijs graag daarnaar voor de 'techniek'. De procedure is volstrekt hetzelfde. Verwarm de bouillon. Fruit ondertussen de bleekselderij en de sjalot in de klont boter met beetje olijfolie tot ze zacht zijn. Voeg de risottorijst toe en zet het vuur hoog terwijl je de rijst roert. Voeg na een minuutje 3/4 van de wijn toe en laat inkoken. Voeg 2 theelepels van het paprikapoeder toe en roer. Het mengsel wordt oranje. Voeg langzaam pollepel na pollepel de bouillon toe en blijf roeren tot de rijst gaar is en de juiste structuur heeft. Zet het vuur uit, wacht een halve minuut, en voeg dan 3/4 van de makreel toe, de crème fraîche, 3/4 van de peterselie en de resterende witte wijn. Roer tot het een homogene massa is, breng op smak met peper en zout en doe op een bord. Drapeer de resterende makreel op de risotto, sprenkel er wat peterselie en paprikapoeder op en paar druppels olijfolie. Goeie brunchhap die vaag doet denken aan kedgeree.

Zucht...

Wat een emotionele rollercoaster deze week zeg. Ik had niet verwacht dat het CDA zoveel gevoelens kon oproepen. Maar dus toch. Na de stampede van deo dino's dan eindelijk het eerste fractielid dat de gelederen doorbrak, en niet de minste. Eerst de kleine afleiding van Schinkelshoek, de bankzitter met principiële bezwaren... jaja, iemand die in zijn eentje Nêerlands vlinderdasindustrie draaiende houdt zal het vast uit hogere overwegingen doen dan platte ijdelheid... Maar goed, dat deed er natuurlijk niet toe. Het ging om Ab Klink, een intelligent en aimabel man, letterlijk en figuurlijk de egghead van de partij. Eén brief en het was gedaan...de informatie lag stil. En wat een brief, inhoudelijk, overwogen, smeuïg en vooral onverstandig...

Dezer dagen struinde ik door centrum Den Haag tijdens de 'pauze'. Wat een vreemde vertoning eigenlijk. Terwijl #dedeur de aandacht van 's lands media vasthield, perambuleerde de Informateur soeverein bij het Binnenhof...tsja wat moest hij ook anders doen. Roemer hield zich verscholen op een Pleinterras in het gezelschap van een groepje hippige jongeren, de ogen gericht op de Tweede Kamer. Ferry Mingelen deed als hangjournalist onsuccesvolle pogingen om zich niet te vervelen. En ondertussen kloof Bleker publiekelijk een softijsje af (echt waar!) Dit was allemaal binnen een half uur... Ik vertrok uit Den Haag met gemengde gevoelens.

Het CDA leek donderdag weer in enigszins gevechtklare staat, en je verwachtte dat de onderhandelingen wel weer door zouden gaan. Kennelijk lag het regerings-/gedoogakkoord vrijwel bij de drukker. Zouden we op 11 september gezellig in split screen het CDA-congres en Ground Zero kunnen bekijken. Ontspannen. En dan plotseling vandaag het bericht dat de onderhandelingen stoppen omdat Wilders, Wilders, geen vertrouwen meer heeft in zo'n onstabiele partij als het CDA. Verhagen was zichtbaar aangedaan. Een rechts kabinet is alweer 'definitief' van de baan...

Is het nou erg als ik er zo langzamerhand genoeg van heb? Don't get me wrong. Politiek is een fantastisch spektakel; iedere partij heeft recht om het verkiezingsresultaat in haar voordeel te draaien, maar alsjeblieft kunnen we stoppen met deze foreplay. Dat eindeloze dansen, het lekje hier, interview'tje daar, knevel en van den brink, elsevier, twitter, rtl nieuws... Zucht...

Tijd voor wat herbronnen en rust maar weer. Mijn broertje gaf me dit recept (van Gordon Ramsay) voor (vrij grote) viskoekjes. Prima om middels wat handarbeid over je formatiekater heen te komen. Zien we morgen wel weer wat de Koningin uit de hoge hoed trekt.

Viskoekjes met kappertjes en ansjovis

(lunch voor 4 personen)

Ingrediënten viskoekjes

- takje tijm

- halve citroen, in plakjes

- 300 g zalmfilet

- 300 g witte vis

- 400 g vastkokende aardappels

- rasp van een citroen

- 2-3 eetlepels citroensap

- zout en versgemalen zwarte peper

- flinke hand platte peterselie, fijngehakt

- flink hand kervel, fijngehakt (als je het kan vinden)

- 3 eetlepels bloem

- 2 eieren, losgeklopt

- 50 g broodkruimels (van die Japanse panko-kruimels zijn het best; te vinden in de toko)

Ingrediënten vinaigrette

- 2 eetlepels kappertjes, fijngehakt

- 2 sjalotten, gepeld en fijngehakt

- grote handvol blaadjes peterselie, fijngehakt

- 4 ansjovisfilets, gehakt

- 4 eetlepels extra vergine olijfolie

Bereiding

Voeg de tijm, citroen en vis toe aan een wijde pan met pruttelend kokend water en pocheer de vis voor een minuut of 6, totdat de vis bijna gaar is. Haal de vis uit een pan en laat even afkoelen. Verdeel de vis in flintertjes, verwijder huid en eventuele graten.

Pel de aardappels, hak in duimgrote stukken en kook in gezouten water totdat ze goed gaar zijn. Giet af en stamp.

Meng de aardappels, olijfolie, citroenrasp, peterselie, kervel en citroensap met de vis. Proef, en breng op smaak met peper en zout. Verdeel het mengsel in vieren en vorm het in vier viskoekjes. Voeg peper en zout toe aan de bloem en haal de viskoekjes er doorheen. Wentel door het eimengsel, daarna door het broodkruim. Plaats op een bord en zet in de ijskast voor een uur of twee.

Verwarm een (liefst anti-aanbak) koekenpan op een middelhoog vuur en voeg een paar eetlepels pinda- of zonnebloemolie toe. Bak de koekjes aan beide kanten tot ze van binnen warm zijn en van buiten goudbruin.

Maak de vinaigrette door alle ingrediënten te mengen en tot handwarm verwarmen in een pannetje. Doe een grote lepel van de vinaigrette op elk warm bord en leg er een viskoekje op. Meteen eten met wat zurige sla erbij.

Moules nature

Ik heb nooit het idee van 'doordeweeks' eten versus 'speciaal' eten begrepen. Natuurlijk zie ik u en mij niet op een grauwe maandagvond hele varkens aan het spit roosteren - hoewel... -, maar de obligate chicken tonight of het doodgekookte AVG'tje is ook weer zo'n uiterste. 'Doordeweeks' eten, als we de term al moeten gebruiken, moet snel, eenvoudig en goed zijn, wat betekent verse spullen, vakkundig bereid. Mosselen passen precies bij die beschrijving. Een sociale, vrolijke hap zonder poespas. Hier volgt het meest eenvoudige recept.

Moules nature

voor 2 personen

- 2 kg Zeeuwse mosselen (klinkt veel, maar voor de doorgewinterde eter geen probleem; bovendien kan je ze toch niet in kleinere verpakkingen krijgen)

- 3 stengels bleekselderij

- 1 ui

- 1 laurierblaadje

- scheutje water/witte wijn

- 50 g roomboter

- peper en zout

Mosselen zijn niets zonder frieten. Dus verwarm je oven voor naar 220 graden en stort een zak ovenfrites uit in een bakblik. Natuurlijk wil je liever met liefde een paar bintjes pellen en ze zorgvuldig bakken in ossevet, maar dat lijkt me een brug te ver. Dus frites de oven in en bruin laten worden in 15-20 minuten of volgens de instructies op het pak.

Doe de mosselen in een vergiet en spoel goed uit onder koud stromend water. Verwijder de kapotte mosselen. Verwijder boven en onderkant van de bleekselderij, was en snijd fijn. Snijd ook de ui fijn. Neem een grote diepe pan en laat de roomboter er in smelten. Voeg de groente toe en

het laurierblad en fruit zachtjes voor een minuut of 5. De bleekselderij en laurier hebben een mineralige kwaliteit die het goed doet met het ziltige van de mosselen.

Stort de nog natte mosselen in de pan. Voeg een scheut water of witte wijn toe - water is puurder -, flink wat peper (geen zout!) en meng alles even door elkaar. Doe de deksel er op en verwarm het vuur tot middenhoog. Laat de mosselen stomen in hun eigen vocht voor een minuut of 5. Het is belangrijk dat ze niet te hard worden. De schelpen moeten open zijn, het vlees makkelijk los te maken, maar nog steeds zacht.

Nou, dat is het. Op tafel met de frites en goed zurige mayonaise (Amora is een goed merk). Witbiertje of witte wijn erbij. Natuurlijk gewoon met je handjes aanvallen.

P.S. In de pan zul je flink veel mosselvocht vinden. Heerlijk spul. Zeven en bewaren. Hoef je alleen maar een keer met wat crème fraîche en citroensap te verwarmen en 'cappucino'en met een staafmixer. In een klein kopje doen, paar druppels olijfolie en wat bieslook erbij. Heb je toch nog dat 'speciale' voorgerechtje.

Chroniques italiennes

Ah, vakantie...Nu inmiddels een week terug uit Toscane. Alleen maar luieren aan het zwembad, een suitably smeuïg boek erbij (The End of the Party van Andrew Rawnsley; journalistiek geschreven verhaal over het einde van Tony Blair en Gordon Brown's New Labour). Groene heuvels, wijn, olijfolie, en natuurlijk goed eten.

Ik zou kunnen uitweiden, maar dan verval je al snel in het soort reisverhaalporno waar de Amerikanen zo goed in zijn ("I drove down the village road and entered a beautiful sun-burnished piazza; a few tables were strewn across the village square, filled with the sounds of laughter, for this was a Sunday and the entire "borgo" had turned out to celebrate the feast of the Virgin. All around the place, trattorias were stuffed to the brim with people. Peeping through the open doors, I absorbed the sounds and smells of the kitchen, seeing the Tuscan matrons in their floral dresses patiently stirring pots of pappardelle al cinghiale. As I walked up to one of the restaurants, a tanned young girl in a black t-shirt called out to me with the open smile typical of her people: "Vuoi mangiare qualcosa?", beckoning me to come further. I had only just sat down when she placed a flask of rough chianti in front of me and handed me a dish of olives. As I motioned to take them, I looked into the waitress's hazelnut eyes and knew that this was the place I'd henceforth call home.") Dit was mijn pastiche, maar het had ook net zo goed uit Frances Mayes' Under the Tuscan Sun kunnen komen. Bleugh!

Dat gaan we dus niet doen. Ik houd het er in alle nuchterheid bij dat Toscane een van de mooiste plekken is om naar op vakantie te gaan, qua cultuur, qua natuur, qua eten. Cultuur: bezoekt de Brancacci-kapel, waar Masaccio met zachte treurnis de verdrijving uit het Paradijs heeft afgebeeld, of wat moderner het indrukwekkende Parco Sculturale. Natuur: zet u neer bij een willekeurige agriturismo en ga pijnbomen kijken. Allemaal even mooi, allemaal even kunstmatig aangelegd. En eten: bezoek Trattoria la Casalinga in de Via Michelozzo bij Santo Spirito of Fiaschetteria Da Mario bij de Mercato Centrale. Uiteraard hebben toeristen beide adressen ontdekt - hoe komen al die reisgidsjes er anders aan ?!? - maar dat doet niet af aan de kwaliteit van het eenvoudige maar uitstekende voer. Heb overigens die haat van toeristen jegens andere toeristen nooit zo gesnapt (man's inhumanity to man zullen we maar zeggen). (Overigens, voor de arm chair traveller raad ik van harte Kenneth Clark's Civilisation aflevering over de Renaissance aan uit 1969. Briljant. Als onze publieke omroep zo was, zou de toekomstige regering haar niet hoeven te schrappen.)

Als je dan in je huisje ergens zit, of thuis, maak eens deze simpele tomatenbroodsoep voor de lunch.

Pappa al pomodoro

(vijf personen)

Ingrediënten

- 2 tenen knoflook, gepeld en in dunne plakjes ges

neden

- 100 ml van je beste extra vergine olijfolie

- 2 kg rijpe tomaten (Tasty Tom; Roma) of 1 kg tomaten in blik

- half blokje kippenbouillon

- zeezout en versgemalen peper

- 2 ciabatta's (liefst eigenlijk een dag oude ciabatta, maar dat is wel erg omgekeerd snobistisch, gegeven de moeilijke situatie waarin ons land zich verkeert)

- grote bos basilicum

Bereiding

Dit is een Toscaanse soep. Dat betekent een dikke, boerse soep. De bedoeling is om een mengsel te krijgen dat meer lijkt op een pap, dan een soep, vandaar het "pappa" in de titel, get it. Dit is ongeveer het eenvoudigste wat je ooit in de keuken zal bereiden, maar het succes hangt sterk af van de kwaliteit van de ingrediënten die je gebruikt. Het moeten lekkere tomaten zijn en lekkere olijfolie. Anders heeft het geen zin. Tegenwoordig is het aanbod zo goed, dat dat moet lukken. Als er geen verse tomaten zijn, gebruik dan zonder schroom tomaten uit blik. Laat ze dan wel goed uitlekken.

Ok, let's start. Ontvlies en ontzaad de tomaten als je verse gebruikt. Dat doe je door een kruisje te maken in elke tomaat en ze te plaatsen in een kom. Giet hier kokend water over en de huid barst open. Wacht een minuut of zo en giet het water af. Wacht tot de tomaten een beetje afgekoeld zijn en pel ze. Snijd doormidden en verwijder met een lepel de zaden. Als je tomaten uit blik gebruikt, giet dan het grootste deel van het sap uit het blik af.

Doe in een grote pan een paar eetlepels olijfolie en zet de pan op een middelhoog vuur. Voeg de knoflook toe en laat zachtjes fruiten voor een minuutje of twee. Laat de knoflook niet bruin worden. Voeg de tomaten toe en het halve blokje kippenbouillon. Roer en breng aan de kook. Zet het vuur laag en laat het mengsel een half uur pruttelen. Breng op smaak met zout en peper en voeg 300 ml water toe. Breng weer aan de kook en plet de tomaten totdat je een vrij grove tomatensaus hebt. Ruk de ciabatta kapot in duimgrote stukken en voeg toe aan de pan. Meng, roer en laat het brood de tomatensappen opnemen. Voeg eventueel nog wat water toe als de soep te dik is. Zet het vuur uit en laat even afkoelen. Ruk de blaadjes basilicum kapot in grote stukken en voeg toe aan de soep, samen met de olijfolie. Laat de soep ongeveer 30 minuten staan, zodat de verschillende smaken zich kunnen mengen. Roer dan stevig totdat je een papachtige consistentie krijgt. Verwarm de soep tot hij handwarm is - als je hem te warm maakt verdwijnen de vluchtige smaken van de olijfolie en basilicum - en dien op in grote kommen. Besprenkel met wat extra olijfolie en basilicum.

P.S. Ik denk overigens dat dit is wat een blad als de Libelle een 'maaltijdsoep' zou noemen... Ben ik het niet mee eens! Wat mij betreft, doe erna gewoon een grote entrecôte op de gril. Even mooie diepe korst geven aan beide kanten. Haal het nog bloederig van het vuur en snijd het in dikke plakken. Dressen met je beste olijfolie, kneep citroen, zeezout en peper. Kom rucola ernaast. Heb je toch zomaar tagliata di manzo gemaakt. Grrr!

P.P.S. Plaatje met dank aan http://maclarty.blogspot.com/

The rest is silence

Ik ga er niets over zeggen. Echt niets. Leuke verhaaltjes, het kan me gestolen worden. Wat een rotdag. Waar ik me aan het verheugen was op een maandag semi-nuchter nagenieten, is het een dag van grijze deceptie geworden. Gisteren, de oorverdovende stilte in de stad...het langzame opborrelen van een gemompeld "kutscheids" hier en een "fuck de octopus" daar... halflege kroegen in de Utrechtsestraat...vuvuzela's als zoveel afval langs de kant gesmeten. Vandaag, onwennige blikken...angst om er over te praten...stromende regen. Maar dan toch, opklaring...een waterige zon...een Boeing voor het raam, geflankeerd door twee oranje stippen, majestueus afdalend naar Schiphol. Een passend, maar treurig einde.

Gelukkig bestaat er zoiets als troost, troost in eten. Een zacht kippetje op een laag vuur.

Poule au pot (nou ja, een variatie op het thema)

Ingrediënten

2 personen

- 2 kippepoten (probeer een beetje iets goeds te kopen; biologisch is niet nodig, maar die opgepompte stukken gewaterboard fabrieksrubber kan je ook niet gebruiken)

- halve kilo kleine aardappels, geschild en gehalveerd

- zes sjalotten, geschild maar heel gehouden

- glas witte wijn/vermouth/marsala

- twee takjes tijm; klein handje peterselie

- half kippenbouillonblokje

- glas water

- theelepel bloem

- peper en zout

- groot stukje boter

- eetlepel zonnebloem- of pindaolie (olijfolie wordt ranzig)

Dit is een gestoofd kippetje. Dat zorgt ervoor dat de kip lekker sappig blijft en alle smaken van de saus goed opneemt. De kip wordt met de aardappels gegaard, dus met één pan ben je klaar. Weekdaghap voor twee.

Zet een diepe, zware pan op een middelhoog vuur. Je wilt het liefst een gietijzeren pan hebben - als je niet zo'n pan hebt, braad de poten dan eerst aan in een koekepan zet ze later over in een diepe normale roestvrijstalen pan voor de rest van de bereiding. Doe de olie in de pan en laat warm worden. Peper en zout de kippenpoten. Leg de kippenpoten in de pan en braad ze goudbruin aan de beide kanten in een minuut of tien. Haal de poten uit de pan. Als het goed is hebben ze wat van hun vet uitgestoten. Giet het vet op een eetlepel na weg. Voeg de klont boter toe en laat goudbruin worden. Voeg de geschilde sjalotten toe en bak voor een minuutje of vijf. Voeg dan de theelepel bloem toe, roer en wacht een minuutje tot de bloem gaar is - de bloem is nodig om de saus wat dikker te maken. Giet de wijn in de pan, roer en laat de alcohol wegbubbelen. Dit duurt weer een paar minuten. Bind ondertussen de tijm en de peterselie samen met een stukje toe en meng met het vocht in de pan. Voeg de aardappels toe en leg daar de kippenpoten bovenop. Dan is het alleen nog een kwestie van het blokje kippenbouillonpoeder toevoegen en het glas water. Je brengt het vocht aan de kook, doet het deksel op de pan en zet het vuur laag. Zo laat je het een half uur tot drie kwartier stoven. De kip en aardappels zijn dan als het goed is gaar. Proef of de saus nog wat peper en zout nodig heeft en plaats dan elke kippenpoot op een diep bord, samen met wat aardappels en sjalotten. Giet er een genereuze hoeveelheid saus over heen. Als de saus te veel is kan je het later lekker opeten met wat brood, of gewoon zo drinken uit het bord - zoals ik pleeg te doen als ik in goed gezelschap ben. Een beetje verse peterselie gaat nog over de aardappels. Klaar. Eventueel een beetje groene sla aangemaakt met mosterd, rode wijnazijn en olijfolie aan de zijkant. Daarbij een glas lichte rode wijn, zeg een pinot noir, en de ergste pijn verdwijnt....